Woensdag 22 t/m vrijdag 24 mei 2024

Woensdag 22 t/m vrijdag 24 mei
ontwaken op camping No Problem, Agia Galini, Kreta, Griekenland
CO: 35.09966, 24.69397
KM 109541
onze google map (klikken)

Woensdag 22 mei  maken we voordat we ontbijten eerst een ochtendwandeling naar het dorp Agia Galini net om de hoek. We schrikken ons rot; langs het strand één lange rij aaneengesloten tavernen en heel veel ligbedjes en parasols, en verder bijna alleen maar studio’s en appartementen. En diverse minimarkten natuurlijk want daar heeft Kreta er genoeg van. Aan het einde van de rij is een kleine haven waar ook duidelijk te zien is dat het hier toeristisch is. Er staan vele reclameborden waar diverse tours worden aangeboden, per boot of jeep.

Vroeger deden ...

(klik hieronder op read more)we daar nog wel eens een keer wat mee maar sinds we camperen hebben we die behoefte totaal niet meer en zoeken we de rust op. Ik scoor in een van de minimarkten nog wel snel een paar plastic slippers, voor nood omdat mijn rechter uggs slipper het begeven heeft. Ook ooit gekocht in Griekenland trouwens.

Gauw weer terug naar de rust van de camping. We halen bij de receptie een vers brood en gaan eens op ons gemak ontbijten. Maar dat doen we de hele reis al.Daarna moeten we aan het werk. Woensdag wasdag. Daar zijn we eigenlijk de hele dag wel mee bezig. Twee wasmachines van 9 kg. Wassen, ophangen, wassen, afhalen, ophangen, afhalen, en vouwen. Tussendoor schrijf ik wat, Monique breit wat en gaat ook even naar het zwembad. Da’s een eeuw geleden voor haar.

 

Tussendoor hebben we ook een andere Duitse dame gesproken die op de camping verblijft. Renate, bijna 80! Die heeft een caravan in Gythio staan maar is hier nu met haar auto een paar weken op Kreta. Ze slaapt op campings gewoon in de auto, niet te geloven toch?
In haar vijfdeursauto kan ze de achterbank helemaal plat leggen. En daar heeft ze dan een matrasje op liggen. En de rest van de voorzieningen is natuurlijk gewoon op de camping. In februari heeft ze haar vrouw verloren na een lang ziekbed en ze dacht: of ik word depressief of ik ga erop uit. Gelukkig heeft ze het laatste gedaan. Stoer wijf hoor!

’s Avonds bestellen we pizza’s om mee te nemen bij de taverne. Erg goeie pizza’s. Terwijl we op de pizza’s wachten kletsen we nog wat met de moeder van de eigenaar/kok van de camping. Zij heeft lang geleden de camping opgezet met haar man, maar haar kinderen hebben ondertussen de zaken overgenomen. 
Een leuk mens die Hollanders heel aardig vindt, Duitsers wat minder, Fransen en Italianen nog veel minder, en Bulgaren voor geen meter vertrouwt. Of ze bij Duitsers, Fransen, Italianen en Bulgaren een andere volgorde opnoemt weten we natuurlijk niet. 

Tijdens het eten van de pizza’s heeft Duitse buuf Petra alweer aangeboden ‘um uns heute abend zusammen zu setzen für ein drink’… En of we het goed vinden dat Renate ook maar zusammensetzt. En dan ook bij ons onder de luifel. 
We hadden net voor het eerst deze reis eigenlijk onze sfeerverlichting opgehangen onder de luifel om lekker met zijn tweetjes te relaxen op deze zwoele avond.

Geluk is dat we nu zelf dan niet zo veel hoeven te praten want dat doet de Duitse buuf wel. Monique die wel in de gaten heeft dat ik steeds stiller word en er na een paar uur een beetje klaar mee ben geeft opofferend aan dat ze slaap heeft en zo wel naar bed wil. Dank je wel schat.

Feestverlichting uit, luifel in en naar bed.

Truste

Donderdag 23 mei 

We hadden gisteravond op bed nog bedacht om niet eerst een ochtendwandeling te doen voor het ontbijt maar om eerst wat baantjes te zwemmen om 08:00 uur. Goed plan toch?

Dus wij in zwembroek en bikini en met roze en blauwe handdoeken om de nek over de half slapende camping naar het zwembad. Daar aangekomen zien we de poorten nog dicht en de poolboy het zwembad aan het schoonmaken.
Plan en motivatie waren uitstekend, uitvoering niks van terecht gekomen. Dan maar ff onder de douche. Zijn we toch nat.
Daarna eerst ontbijten en dan toch nog zwemmen. Heerlijk, het bad helemaal voor onszelf alleen.

Buuf Petra gaat vandaag verder en neemt afscheid. Ze maakt nog een foto van ons voor in haar dagboek.

Tenzij we vandaag nieuwe Duitse buren krijgen ziet het er naar uit dat we vanavond een rustige avond met zijn tweeën krijgen. Dat is dan alweer een week geleden. 
Ondertussen is het gedaan met de rust op de camping en is die weer gevuld met wat campers van kleine busjes tot grote joekels.

De middag bestaat uit lezen, schrijven, breien, foto’s bewerken, en kletsen.

Het avondeten bestaat uit opgewarmde pizzastukken van gisteren (want het was veel te veel) met een Griekse salade. Lekker.
’s Avonds is het een stuk frisser dan gisteren dus we blijven binnen en spelen wat potjes jokeren.

Dat gaat mij de laatste tijd niet zo goed af. Ik verlies potje na potje, en dan vind ik het op een gegeven moment niet leuk meer. Ook al is het maar een spelletje.

‘Monique, ik ben moe, ik wil gaan slapen’……

Truste

Vrijdag 24 mei dan

Net als gisteren eerst ontbijten en dan zwemmen. 

Toch wel lekker een camping met zwembad moeten we zeggen. 

Maar vandaag willen we verder. Rond het middaguur rijden we de camping af. We hebben wel eerst de watertank gevuld, tevens het ergste stof van de camper gespoeld, en 60 euro afgerekend. Een hele nette prijs voor 3 nachten. Dan wel zonder stroom want dat hebben wij niet nodig met onze eigen voorzieningen.

Er is wel iets van een plan maar of we dat gaan halen? Als we langs een hele grote supermarkt komen slaan we eerst boodschappen in. Een fles ouzo, wat plastic rosé, koekjes, de eerste levensbehoeften dus😉.  
Nee, da’s onzin. We laden ook heel veel groenten, fruit en andere noodzakelijke dingen in.

Eigenlijk eten we heel voorbeeldig deze trip moet ik zeggen. Beter dan thuis denk ik. Maar dat komt misschien ook omdat we sinds mijn aow (klinkt nog steeds gek) nu weer in een regelmaat zitten. Met mijn wisselende diensten voorheen ging dat niet altijd even goed.

We hebben de vleeswaren geskipt als beleg en beleggen het brood enkel met kaas, tomaat en komkommer. Of jam.

Is er geen vers brood in de buurt dan roosteren we wat van de dag ervoor. Voor nood hebben we lang houdbaar sandwichbrood bij ons om te roosteren. Voor nood zeg ik, maar da’s onzin natuurlijk, veel mensen op deze wereld zouden er heel blij mee zijn. Overigens is het geroosterd heel lekker. 

En elke dag bij het ontbijt ook een half gekookt eitje (niet halfgekookt dus). Als echt ontbijttoetje 2 sinaasappelen. Monique snijdt die zoals het een goed huisvrouw betaamd keurig voor mij in stukken want ik vind dat altijd een geklieder en gedoe. Zeker deze sinaasappelen want die zij zo ongelooflijk sappig.

Ergens in de middag eten we vaak dikke Griekse yoghurt met wat stukgesneden fruit en een beetje muesli. 

Wat betreft het avondeten hangt het ervan af waar we staan. Komen we op een plek aan vlakbij een taverne dan eten we daar een of twee keer, maar dat hangt ervan af hoelang we blijven.
En in veel gevallen staan we redelijk alleen en afgezonderd en dan maken we dus zelf iets. Terwijl Monique een verse Griekse salade maakt gril ik buiten wat vlees met groenten en soms een aardappel. 

Daarna is het meteen aan de koffie met 1(!) koekje en dan is het alweer een uur of acht, en eten we niks meer. Soms 1 glaasje wijn.

Over de hele dag genomen drinken we misschien 1 of 2 glazen ‘iets met alcohol’. Over de gehele dag drinken we water of een keer koffie.

Snoepen doen we niet meer op een enkel snoepje na als we een stuk rijden. Ook geen chocola meer en geen chips wat we thuis nog wel eens aten. Zeker ik kon nooit van de paaseitjes afblijven. En die stonden echt niet alleen met Pasen op tafel Monique de Krijger….

Nou dat is toch een heel voorbeeldig ritme dacht ik zo. We voelen ons er wel bij en hebben ook het idee dat we langzaam gewicht aan het verliezen zijn. 
Aan het begin van deze reis kochten we elke dag wel lekkere (lees calorierijke en vette) dingen bij een bakker in Italië en Griekeland maar dat doen we helemaal niet meer. Enkel brood.

Goed, verder met de reis. In Matala moet het leuk zijn en zou je eventueel met de camper bij een leuk strand kunnen overnachten. 

Matala was vroeger een plek die nogal bekend was ten tijde van de hippiecultuur. Monique en ik hebben net nog een beetje het einde van de hippiecultuur meegemaakt. En wat had ik graag het Woodstockfestival meegemaakt!
We hebben van andere camperaars onderweg op Kreta al verschillende meningen gehoord over Matala. Wij vinden het nu al best wel toeristisch worden op Kreta, dus we zijn zeker ook sceptisch over Matala.

Op weg naar Matala zien we rechts net van de weg af een kraam met op het eerste gezicht heel veel ratjetoe en ook fruit. Monique was zo enthousiast over een sinaasappelverkoper langs de weg eerder deze trip op Kreta dat ze wel ff zou willen stoppen maar dat lukt niet meer. En keren lukt de eerste paar kilometers ook niet. Helaas dan, sinaasappelen genoeg op Kreta.
Vlak voor Matala zien we de bui al hangen. Het wordt drukker en drukker naarmate we het dorp naderen. Parkeerplaatsen aan beide zijden van de weg zijn al ver voor het centrum bezet. Net voor het centrum is een grote betaalde parkeerplaats maar die is ook helemaal vol. Nu hadden wij recht vooruit ook al die mensen al gezien in de hoofdstraat dus we waren al tot de conclusie gekomen dat dit niks voor ons is.

We draaien dus om, rijden een stuk de hoofdweg terug en parkeren daar langs de weg op een parkeerstrook. Eerst maar een yoghurtje en dan ter plekke iets anders verzinnen. Ja, ons ben zo flexibel als wat! En dat is dan zo handig met een camper. We hebben het vervoer en het hotel bij ons. 

We besluiten het binnenland in te rijden naar Zaros. Daar schijn je met de camper prima te kunnen overnachten bij een soort van veredelde visvijver. Maar vooral is vanaf daar een mooie wandeling te maken door de rouvas kloof. 
Dus als we daar vanavond aankomen kunnen we morgenochtend na het ontbijt meteen gaan wandelen. En daar hebben we weer zin in.

Onderweg terug van Matala komen we weer langs die ratjetoe- en fruitkraam die we op de heenweg net gemist hebben. Ik ben niet zo enthousiast om er te stoppen want ik meende al gezien te hebben dat het een beetje de kraam van Malle Pietje was.
Maar ik ben de beroerdste niet dus ik draai bij de (sante)kraam het braakliggend onverharde terrein op. En we hebben meteen al spijt. Het is echt een allegaartje wat we zien. Dan komt er ook een speels hondje op ons afgerend waardoor Monique ook meteen weer op de camper afrent.

Monique herkent de signalen van een hond wat minder dan ik waardoor ze al snel angstig wordt. Aaahhh en het is nog wel zo’n schatje van een hondje.

De rommeltenten worden bemand door een man en jonge dame, en de jongedame is zo vriendelijk om het hondje mee naar achteren op het terrein te nemen. Da’s dan weer aardig. De man is nie krek in orde denken we, maar we kunnen er niet goed de vinger op leggen wat het is.
Het helpt ook niet echt dat hij geen woord Engels kan, behalve bedragen noemen. 
Het is wel fijn dat bij de lichtste twijfeling van Monique over een enorme zak sinaasappelen de prijs in een oogwenk van 7 euro (al spotgoedkoop) naar 5 euro gaat.
We vinden het allemaal niet zo fris en gezellig hier en betalen 5 euro en willen snel weg hier.

Snel gaat het echter niet want ik moet achter de kraam langs weer de weg op en blijf met de imperiaal achter een stroomkabel hangen die aan een boomtak geknoopt is. Er kraakt van alles op ons dak en vrees het ergste voor het dakluik.
Uiteindelijk komen we weg en als ik verderop op een parkeerplaats het dak controleer op beschadigingen lijkt het mee te vallen. Maar bij een goeie wasbeurt thuis zal ik vast wat krassen tegenkomen.

Op weg naar Zaros komen we ook nog door een half verlaten dorpje. Als ik evens top om wat foto’s te maken blijken er her en der toch nog wat gerenoveerde woningen tussen te staan. En zelfs een luxe B&B. Maar het meer en deel is krot.

Door het landschap kronkelend, klimmend en dalend komen we om 18:30 aan in Zaros. Veel parkeergelegenheid is er niet voor onze camper, en voorlopig zetten we hem op een onverharde strook langs de weg half onder een boom.

We bekijken de visvijver en de bijbehorende taverne en maken daarna wat te eten in de camper. Zo af en toe komen er wat jongeren voorbij scheuren op hun opgevoerde brommers en scooters, loopt er een herder met zijn kudde, en dat is het dan wel.

Ach ja, een schattig duo hond komt regelmatig voorbij. Wij zeggen wel eens ‘op elk potje past een dekseltje’, dat is bij honden dus ook zo. 

Wij zien eerst een kleine zwarte hond rondsnuffelen waarvan de herkomst nooit meer te achterhalen zal zijn. Het hoofd lijkt niet bij het lijf te passen, en de ouders kunnen net zo goed kat als hond zijn. Maar het functioneert wel allemaal. Even later zien we de kleine opeens vergezeld van een grote herder, en die zullen de rest van de avond onafscheidelijk blijken te zijn. Echt een schattig stel. De herdershond loopt meestal voorop en als die te ver vooruit is wacht hij/zij netjes weer op de kleine om dan samen weer verder op ontdekking te gaan.

Ja, we maken wat mee hier. Geen tv nodig. 

Morgen lekker een kloof wandelen, daar hebben we zin in.

vrijdag 24 mei 2024

Overnachten in Zaros, Kreta, Griekenland

CO: 35.13916, 24.91015

KM 109607

onze google map (klikken)