Dinsdag 21 mei 2024

Dinsdag 21 mei 2024
ontwaken in Triopetra – Agios Vasileios
KM 109506
CO: 35.12536, 24.5426

Ochtendwandeling, ontbijten onder de veranda, camper reisklaar maken, afscheid Rainer. 
Dag mooie plek, we hadden nog wel een tijdje kunnen blijven. Maar er is nog meer te ontdekken op Kreta. 
Daarvoor hebben we nog tot 9 juni want vanochtend hebben we voor die zondag de ferry van Kissamos (Kreta) naar Gythio (Peloponnesos) geboekt. 

Wat we ook .... (klik op read more)

moeten ontdekken is camping ‘No Problem’. Echt, zo heet de camping. Dat moet toch goed komen een camping met zo’n naam zou je zeggen. Ook de reviews zijn heel lovend.
Nou zijn wij niet zo van de campings. In principe staan we overal vrij, af en toe een keer op een officiële camperplaats. Een camping met allerlei regeltjes, en waar je mogelijk allemaal netjes op een rijtje staat, daar houden wij niet zo van. We hebben meestal ook de voorzieningen van een camping niet nodig. Stroom hebben we genoeg, water in de regel ook, en wat betreft het toilet zijn we ook behoorlijk onafhankelijk (zie een vorig bericht over de Trenntoilette).

Maar de was doen om de zoveel tijd is wel een dingetje. We doen regelmatig een handwasje met kleine of gemakkelijke was, maar beddengoed, hand- en theedoeken, vuile broeken en t-shirts e.d. moeten toch echt wel in de wasmachine. 
Daarvoor kun je on the road terecht bij wassalons (als die in de buurt zijn) of campings.
In vooral Nederland zie je ook steeds meer grote wasmachines bij bijvoorbeeld tankstations. Soms zelfs hele grote wasmachines waar mensen ook dekbedden, paardendekens en ander groot spul in kunnen wassen.
Die hebben we eerlijk gezegd nog nooit gebruikt. Ik ben altijd een beetje bang dat als ik een dekbed was als net iemand zijn paardendekens erin gewassen heeft dat of Monique of ik misschien ga hinniken in bed. 
Wassalons zijn er niet in het gebied waar we nu zitten, dus wordt het een camping. No Problem.

Maar eerst een stukje rijden. In kilometers niet zoveel maar het schiet met al die bergen en kleine dorpjes niet zo heel erg op hier op Kreta.
En de doorgaande wegen op Kreta kunnen zomaar opeens van een brede asfaltweg overgaan in een smal straatje in een piepklein dorpje. Zo ook in Spili. Denken we dat we voor het dorp rechts aan moeten houden voor de geasfalteerde doorgaande weg, maar die eindigt dan na 10 meter. De doorgaande weg is dan ineens iets wat op de betegeling van een voetgangerspromenade lijkt. We moeten dus eerst een goed kijken. Wie zien auto’s staan dus het zou moeten kunnen. Links naast me aan het begin van de ‘promenade’ staat een blauwe pick-up waarin een Griek zit te bellen. Als ik hem vragend aankijk en naar voren wijs begrijpt hij de blik, en hij zegt ‘né’ wat hier dan weer ‘ja’ betekent. Vooruit dan maar.

Als we net goed en wel het straatje inrijden zien we verderop een pick-up stilstaan en komt er ook een blauwe  tegenligger aan. Gelukkig wil de pick-up ook weer weg voor de tegenligger en vervolgens wil de blauwe tegenligger ook wel een klein vrij hoekje induiken om plaats te maken voor ons. Dan komen er nog een paar uitdagingen maar die zal ik later nog met een filmpje plaatsen. 

Nou, da’s ook weer gelukt. Nu eerst nog naar een supermarkt voordat we naar de camping gaan, want onze voorraad is aardig op. 

Mensen die niet camperen vragen ons wel eens ‘Is dat dan niet onhandig, dat je van je plek af moet om boodschappen te doen?’. 
Nee, wij staan nooit heel lang op een plek. En wij doen boodschappen als we van een plek naar een andere gaan. We komen allicht wel ergens langs een winkel. 

Op camping No Problem schijnt wel een minimarkt te zijn maar vaak zijn die op campings dan ook echt mini. In Agia Galini, waar ook de camping is, doen we eerst boodschappen bij een van de supermarkten. In Griekenland lijkt het soms dat als je niet meer weet wat je wilt gaan doen dat je dan maar een tankstation, taverne of supermarkt begint. 

Hier in Agia Galini zitten er ook 2 tegenover elkaar. We nemen de eerste maar. 
Als we binnen zijn snappen we wel waarom de winkelwagentjes zo smal zijn. Ook al zijn ze zo smal dan past er nog geen tweede langszij. En als je omdraait in een pad moet je oppassen dat je met een ellebogen niet wat blikken van de overkant van het schap stoot. Omdraaien met het winkelwagentje gaat sowieso hier moeilijk, dus het is te hopen dat je het achteruitrijden-met-winkelwagentje beheerst.
En in een ander pad kun je gewoon niet verder met je wagentje tenzij je het over een drempel van 15 centimeter hoog tilt. 

Bij weer een andere doorgang kijken lachende honden en katten op zakken dierenvoer van 20 kg, die op en rond een pallet in het pad staan, ons aan alsof ze zeggen willen ‘Lekker puh, hier staan wij al’.

Maar het personeel is wel heel spontaan en vriendelijk en behulpzaam. Overigens hebben we tot nu toe op Kreta gemerkt dat bijna overal mensen in winkels, restaurants e.d. goed Engels spreken. Ook hier. We krijgen de kans bijna niet om Grieks te oefenen.

Terwijl ik kattengrit gevonden heb is Monique bij de groente afdeling. Als ik naar haar toeloop en een afslag naar rechts moet nemen struikel ik bijna over een jongedame van naar schatting 15 jaar die in kleermakerszit voor een schap zit om e.e.a. bij te vullen. 
Zelf is ze ook behoorlijk bijgevuld als ik het zo mag zeggen. Ik doe het toch. Nee, als die zo bij ons bij de Jumbo of AH op het werk was verschenen dan had ze meteen weer om kunnen draaien. 

Ik moet even zien hoe ik dit ga omschrijven….
Het meisje is best klein van stuk, niet heel slank, en heeft voor haar leeftijd en postuur een paar zeer volwassen borsten. Laat ik het zo maar zeggen dan.
Ze heeft een beha aan van waarschijnlijk haar kleinere zusje, of ze heeft al jaren geen nieuwe beha meer gekocht. Het rode hempje wat ze daar overheen draagt is waarschijnlijk van haar nóg kleinere zusje.
En dat zit daar dan zo op de grond waar iedereen langs loopt. 

Nu lijkt het alsof ik als oudere man haar uitgebreid heb zitten bekijken maar dat is natuurlijk niet zo, dat snappen jullie wel. Voor sommige dingen heb ik een fotografisch geheugen en voor de rest heeft Monique me de overige informatie geleverd.

Olijven (om maar een bruggetje te maken) mag je hier zelf uit een heel groot blik pakken, wat gewoon ergens op de grond op de hoek van een gangpad staat. Ook de feta, die dan wel in de koeling staat, mag je gewoon zelf afsnijden en pakken uit een groot blik. ‘But not with your hands’ grapt een vriendelijke medewerkster. Gelukkig liggen er plastic zakken bij.
Dat is toch leuk, dat kan hier allemaal. No problem.
Nou, we scoren van alles dus en even later heeft onze voorraadkast in de camper zijn buikje weer vol.

Op naar de camping. We hadden per chat al geïnformeerd of er plek was. En er is plek genoeg. Volgens de Belgische dame aan de receptie was het de hele week druk maar ging bijna iedereen gelijkertijd weg. Dan hebben wij ff geluk dus. We kunnen gaan staan waar we willen.

En wat een leuke camping! Dat zeggen wij niet snel. Maar zo ervaren met campings zijn wij dan ook weer niet dus zegt niet alles. Een erg leuke aangelegde camping waar ook diverse vrolijk geschilderde en opgeleukte chaletjes en caravans te huur zijn. Geen een hetzelfde. Her en der op de camping zijn leuke spreuken en gezegdes te vinden.

Er is een zwembad, en een taverne die erg goed gereviewed is. Zelfs mensen die in het dorp in studio’s en appartementen zitten komen hier eten omdat het goed is en de porties groot.

En er zijn wasmachines natuurlijk, want daar gingen we voor. Hoewel de middag al vordert zetten we toch de eerste was maar aan nadat we een leuke plek voor onze camper gevonden hadden.
Gelukkig heeft de wasmachine 9 kg inhoud dus er kan lekker veel in. We hebben ook lekker veel te wassen en we schatten in dat we morgen nog wel 2 trommels moeten draaien.
Goed anderhalf uur later hangt de was aan diverse lijnen kriskras gespannen achter en aan onze camper. De temperatuur is goed en de wind is goed dus met een paar uur is het wel droog.

Wat later komt er een witte huurauto aanrijden en parkeert een meter of 10 naast onze plek. 
De bestuurster stapt uit en vraagt in het Duits ons netjes of we het erg vinden als zij haar tentje opzet aan de andere kant van haar auto. Tja, het is onze camping niet dus zet maar lekker op. Liever een tentje dan een joekel van een camper. Maar wel heel netjes dat ze het vraagt, de Duitse Petra van een jaar of vijftig met hemdje aan en twee volgetatoeëerde armen. Een stoere chick op leeftijd dus.
Als haar tentje goed en wel staat komt ze vragen ‘ob wir uns heute abend zusammensetzen wollen für ein Drink?’. 

Wat hebben wij deze vakantie toch met Duitsers? Hebben we net 4 avonden met Rainer zusammengezetzt en zijn we blij dat we eens een paar dagen niet sociaal hoeven te doen.
Maar wij willen ook niet unverschämt zijn dus zeggen we maar ‘Ok, das ist prima’. Want wij spreken ondertussen al een aardig mondje Duits natuurlijk.

De was blijkt inderdaad met een paar uren droog te zijn. Vouwen en de andere 2 machines doen we morgen wel.

Vandaag gaan we eens lekker in de taverne eten hier op de camping. Camping Kipos heet die. Nou ligt het voor de hand om flauw op te merken dat we daar iets met kip gaan eten, maar dat doen we niet. Die flauwe opmerking maken dan hé.

Wat een leuke taverne. Lekker ongedwongen, allerlei verschillend meubilair, leuke spreuken her en der aan de muur en aan een prachtige boom midden in de taverne, een hoekbar in de taverne waar wat mannen een biertje drinken, en aan een lange schutting posters en aanplakbiljetten van pophelden uit de jaren 60 & 70.

Eerst maar een litertje koude rosé housewine. Monique bestelt iets met krokante kip (ja daar is ‘tie dan), en ik bestel een pork steak. Thuis eet ik dat bijna nooit maar in Griekenland vind ik ze op de een of andere manier altijd veel lekkerder. Op de menukaart staat de toevoeging ‘500 gr’ tussen haakjes vermeld. Als je dan toch pork steak eet……
Een kan water en wat brood is eigenlijk wel standaard als vooraf als je in een taverne eet. Hier op Kreta hebben we nu al een paar keer ook een bakje met tamaratamara gehad. Een roze dipsaus op basis van viskuit.

Wij kenden het nog niet. De eerste keer (bij taverne Vatalos) dipte Monique vrolijk haar brood in de saus en vertrok meteen haar gezicht van schrik na de hap. Die lust helemaal geen vis, op kibbeling of fish & chips na.
Maar dit smaakte echt wel wat anders. Ik vond het ook niet zo geweldig, maar heb beleefd toch af en toe maar gedipt.
Hier bij Kipos is de saus een stuk zachter moet ik zeggen maar Monique blijft ervan af.

Dan komt Monique’s ‘iets met krokante kip’ en mijn pork steak. Mannen, dit is manneneten! 
Twee perfect gebakken en gekruide porksteaks. Dat wordt de rest van de week geen vlees meer denk ik. Ik bedank met een schietgebedje het donorvarken en ga eens aan de slag.

Het is lekker allemaal en het is ook nog eens gezellig hier. Volgens ondertussen goed gebruik krijgen we een flesje koude raki na. Daar gaan meestal 4 borrels uit. Dan zit er vaak nog iets bij, en hier is dat een stuk lekker zoete en kleffe cake.

Nog een toetje is het douchen op de camping. Lekker lang en uitgebreid de haren wassen (Monique dan). Morgen probeer ik wel iets meer te schrijven over ons douchen onderweg.
Als ik als laatste terugkom van het douchen is het al donker, en ik zit nog ff buiten bij de camper in de badjas op te drogen. Dan komt onze buuf Petra er al aan ‘seit Ihr schon bereit für ein Drink?’

Jeetje, wat is dat toch met die Duitsers. Het lijkt wel zoiets als Monique met katten. Die vindt katten helemaal niks en toch komen ze altijd als eerste naar Monique toe. 
We vertellen dat ze over een kwartiertje maar terug moet komen, want om met een onbekende Duitse dame met getatoeëerde bovenarmen te gaan zitten borrelen in een badjas die de neiging heeft om herhaaldelijk van onderen open te vallen vind ik op dit moment nog te ver gaan. 

Als ze een kwartier later van wal steekt krijgen we ook al zo’n crisisverhaal te horen zoals dat van Rainer eerder deze week. Ouders al heel jong uit elkaar, moeder kreeg nieuwe vriend, moeder stopt Petra in een opvang, op haar 12e haalt haar vader haar daar weer uit, vader met diverse vriendinnen werkt ook niet voor Petra, Petra breekt op haar 15e met allebei, moeder blijkt opeens uit het land verdwenen en nergens nooit meer te vinden, Petra erft de schulden, maar worden op haar 18e kwijtgescholden, Petra nu een goeie relatie, Petra is in een half jaar 40 kilo afgevallen na een maagbypas. 

Zo da’s ff in het kort.

Na een ‘gezellige’ avond hebben deze sociaal werkers wel een goede nachtrust verdiend dacht ik zo.

Truste

overnachten op camping No Problem, Agia Galini, Kreta, Griekenland
CO: 35.09966, 24.69397
KM 109541
onze google map (klikken)