dinsdag 14 t/m 16 mei 2024

dinsdag 14 t/m 16 mei 2024

ontwaken in Vatalos Frangkokastelo
KM 109438
CO

Een hele fijne plek is het hier om een aantal dagen te verblijven. Een plek om gewoon ff te lanterfante(re)n met de camper naast twee tamarisken.
Nou ja, we doen wel wat maar veel is het niet. Een beetje het Zwitserleven gevoel. ’s Morgens lopen we naar de minisupermarkt voor een vers brood en wat noodzakelijke boodschappen, s ’middags drinken we bij café Dux misschien ... een keer lekkere cappuccino of freddo espresso, we doen wat schrijfwerk onder een van de tamarisken, we eten of drinken koffie bij taverne ‘Vatalos’, we maken een strandwandeling langs de vele kleine baaitjes, Monique breit wat aan haar beer, en… dat is het eigenlijk wel.

Brood halen in de mini-super. Let op: bij ons thuis heeft de slager een haar- en baardnetje en een schort......

ons ontbijt terras

Dus heel veel opvallends is er eigenlijk niet te melden over deze dagen. We zijn het grootste deel van de dag alleen. Honderd meter verderop vlakbij de taverne staat nog een Franse camper, en een twintig meter van ons af staat een Zwitsers stel met 2 kinderen.
Die hebben nog geen boe of bah gezegd. Nou zeggen ze dat in Zwitserland waarschijnlijk ook niet, maar ze hebben nog geen enkele poging gedaan om contact te maken met ons. Terwijl wij wel een paar keer de hand opgestoken hebben als ze onze kant opkeken. Ook als we achter ze langslopen na een wandeling lijkt het alsof ze bewust de andere kant opdraaien.
Bijzonder. We maken dat wel vaker mee als we op camperplaatsen aankomen. En het is niet zo dat men de deur hoeft plat te lopen, maar even gedag zeggen, knikken of zwaaien vinden we wel een soort van ongeschreven etiquette. Soms sta je misschien maar met enkele campers en het zou zo maar kunnen dat je elkaar in nood nodig hebt. Zo overenthousiast als de twee Duitse kinderen zijn als we een van de avonden bij taverne ‘Vatalos’ zitten te eten hoeft dan ook weer niet. De familie zit nog niet goed en wel aan hun tafel of de twee meisjes van ongeveer 3 en 6 jaar staan aan en over onze tafelrand te hangen, eerst een minuut lang als een soort van bedelende roma-kinderen ons aan te kijken, en vervolgens te vragen hoe we heten, wat we doen hier, en zeggen hoe zij heten en dergelijke dingen. De ouders vinden het klaarblijkelijk prima en zijn misschien blij dat zij in alle rust de kaart kunnen bekijken.
Na vele minuten begint het te irriteren. Ze zijn als een paar zwerfkatten die wachten op wat voer. Net als we er wat van willen zeggen roepen de ouders ze terug.
Maar als we wat later onze maaltijd geserveerd krijgen staan ze er weer. Ik zeg tegen Monique ‘Zal ik een stukje brood op de grond gooien?’. Monique zegt nog vriendelijk tegen ze dat het eten voor hun er ook aankomt bij hun tafel.
Net als ik wat tegen de ouders wil gaan zeggen of ze misschien die twee blagen bij zich willen houden omdat ik het asociaal vind, roepen ze de kinderen terug.

Nou, toch nog wat meegemaakt hier.

En die camper wil maar niet schoon worden....

dinsdag 14 t/m 16 mei 2024

overnachten in Vatalos Frangkokastelo
KM 109438
CO